در اين ميان بعضى از صحابه و تابعين - مانند ابن مسعود ، عايشه ، ابن عباس و همانند ايشان از تابعين كه تعدادشان كم نبود - در مورد نگارش قرآن و تعليم قرائتها ، نظريات و ايراداتى داشتند . از خلال اين گفتگوها و برخوردها ، روايات و حكاياتى باقى ماند كه ظاهرگرايان و « حشويّه » با حرص و ولع تمام آنها را ضبط و در كتابهاى روايى خود نقل كردند و همين امر بعدها مشكل « احتمال تحريف » در نصّ قرآن كريم را به وجود آورد . آنچه موجب گرمى بازار اين جريان غبارآلود و رواج يافتن اين اباطيل و گزافه‌ها شد ، نغمه‌هاى الحادى و جاهلى بدخواهان - مانند بنى اميه و ديگران - بود كه خواب درهم شكستن عظمت اسلام و پايين آوردن كرامت قرآن را در سر بىمغز خود مىپروراندند . هيهات ! چه گمان باطلى دارند ، خداوند سبحان مىفرمايد : « يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ « 1 » ؛ آنان مىخواهند نور خدا را با دهانهاى خود خاموش سازند ، ولى خداوند نور خود را كامل مىكند هرچند كافران خوش نداشته باشند . » در اين ميان ، جمعى از انديشمندان - كه پنداشته‌اند اين روايات از نظر سند ، صحيح بوده و بر وقوع تحريف در نص قرآن ، دلالت صريح دارند - در پى تلاشى بىثمر ، سعى نموده‌اند اين روايات را توجيه كنند . ازاين‌رو برخى از اين روايات را - با همهء پراكندگى و ضعفى كه دارند - پذيرفته و به مضمون آن فتوا داده‌اند و پاره‌اى ديگر را پس از آن‌كه راهى براى تأويل آن نيافتند رها كرده ، به كنارى نهادند و آخرين سخنى كه در اين زمينه بافته‌اند مسألهء « نسخ تلاوت » است ، البته بطلان اين پندار خام طبق قواعد علم اصول روشن مىباشد . « ابن حزم اندلسى » مىپندارد حكم رجم و سنگسار كردن پيرمرد و پيرزن زناكار از قرآن كريم استفاده شده و به اين روايت استناد جسته است : « ابىّ بن كعب پرسيد : سورهء احزاب چند آيه دارد ؟

--> ( 1 ) . صفّ ( 61 ) آيهء 8 .